header7

OLDENZAAL - Debby Mureau (50) uit Oldenzaal is een kind van de 'verloren generatie'. Geboren in het tijdperk van de provo's, witte fietsen, communes en protestmarsen. Het tijdperk waarin een nieuwe generatie haar stem luid en duidelijk liet horen. Als het even kon via de muziek.

Rond haar geboortejaar bracht Boudewijn de Groot zijn protestsong Welterusten, meneer de president uit. In haar pubertijd waren er anti-kernwapensdemonstraties en zong Doe Maar Totdat de bom valt. Protestsongs zijn een krachtig middel om misstanden aan de kaak te stellen. Zangeres Debby Mureau droeg recent haar eigen steentje bij en schreef de protestsong Mirror, tegen het beleid van de Syrische president Assad. Can't you see that you play The King in your own desert of fire. Het nummer Homeland, ook de titelsong van haar EP, is gebaseerd op een gedicht van een vluchteling.


"Ik was in een asielzoekerscentrum op bezoek bij Youssef, een gevluchte Syrische hoogleraar. Hij liet me een gedicht zien dat hij geschreven had. Thuisland heette het en het vertolkte alles wat hij voelde. Angst, verlangen, eenzaamheid, heimwee, hoop. Heel indrukwekkend. Ik voelde meteen dat ik hier iets mee moest doen en heb, samen met Daan van der Zee, het lied Homeland gecomponeerd, waarin al Youssefs gevoelens zitten. Hoe kan iemand die zóveel leed veroorzaakt, zichzelf recht in de ogen kijken?"

Debby heeft haar EP Homeland inmiddels aan Youssef laten horen. "Een heel emotioneel moment. Muziek is magisch. Het vertolkt protest, maar ook emotie en gevoel. Muziek weet gevoelens naar boven te halen. De Flowerpower had gewoon gelijk, muziek is liefde. Soms, als ik bij een concert ben en die liefde voel, denk ik weleens dat muziek voor veel mensen religie vervangt."

Zelf heeft ze haar hart compleet verpand aan de muziek. "Het is mijn levensader. De liefde voor muziek kreeg ik aangereikt door mijn vader. En door mijn oom, die drummer was. Hij gaf me cassettebandjes van allerlei albums. Mijn vader speelde gitaar. Toen ik een kind was zat hij vaak op de trap en speelde dan blues en negro-spirituals. 'My Bonnie is over the ocean', was er eentje. En als m'n vader niet op de trap zat, schalde de muziek door de luidsprekers in de woonkamer. Motown. We hadden werkelijk álles van The Four Tops. Daar dansten we dan op. Dat kennen de meeste jongeren van nu niet hoor, dat hun ouders zoveel muziek luisteren."

Het muzikale zaadje was geplant. Definitief. Op haar eigen kamertje legde Debby lp's op de pickup, die op een groen geverfd sinaasappelkistje stond. Ze draaide Tina Turner. En Stevie Wonder. "Zijn nummer Secret Life of Plants kon me laten huilen. Weet je wat zo mooi is? Ik was vanaf die tijd nooit meer alleen. Ik had m'n muziek. Het is een bron waar je altijd weer naar terug kunt keren."

Vanaf haar negende volgde Debby lessen op de muziekschool. Amper op de middelbare school deed ze mee aan een talentenjacht en mocht ze in een bigband spelen. "Sta je daar op je 12de. Een jaar later zat ik in een jazzcombo. Ik was heel onzeker hoor, maar muziek heeft me door mijn onzekerheid heen geholpen."

vandaag 7

tot nu toe 63705


Hier adverteren? Bij afname van een recensie: 1e maand gratis!

daarna € 14,99 per maand 



museumaalten-add

singingvoices-add

Berts Music productions